इन्फो नेपाल — सञ्चारको सञ्जाल

४० वर्षदेखि साङ्लोमा: के अब खुल्ला आकाश देख्न पाउलान् डिकबहादुर?

इटहरी | इटहरी उपमहानगरपालिका वडा नं. २०, तरहराको एक शान्त कुनामा एउटा हृदयविदारक कथा छ। डिकबहादुर खड्का, एक बलियो शरीर, सेतो कपाल र एक समय हँसीले भरिएको अनुहार भएका व्यक्ति, चार दशकदेखि, उनको संसार त्यही कोठाको चार भित्ताहरूमा सीमित छ, खुला आकाश र स्वतन्त्र हिँडडुलको स्वाद उनीमा छैन अहिले। तर अब, उनको परिवारको नवीनतम सहयोग अपीलसँगै, के डिकबहादुरले अन्ततः आफ्नो जीवनमा नयाँ प्रभात देख्न पाउलान्? के समाजले उनलाई साङ्लोमुक्त गर्न र खुला आकाशमुनि हिँड्ने अवसर दिन सक्ला?

२०२४ सालमा तेह्रथुममा जन्मिएका डिकबहादुरको जीवनले १२ वर्षको उमेरमा मृगी रोग निदान भएपछि दुःखद मोड लियो। पाँच भाइमध्ये जेठो, उनी ठूलो परिवारिक जिम्मेवारी बोक्न तयार थिए। तर, नियतिसँग अर्कै योजना थियो। मृगी रोगको सुरुवातले उनको व्यक्तिगत आकांक्षाहरूलाई मात्र होइन, उनको परिवारको आर्थिक स्थिरतामा पनि लामो छाया पार्यो।

डिकबहादुरका ७९ वर्षीय बुवा नेरपसिंह खड्काले छोराको निदान पछिको कठिनाइहरू सम्झन्छन्। "ऊ केटो हुँदै रोग लाग्यो," नेरपसिंह भन्छन्, उनको आवाज वर्षौंको चिन्ताले भारी। "त्यसबेलादेखि हाम्रो परिवारले अनगिन्ती कठिनाइहरू सामना गर्नुपरेको छ।"

१६ वर्षको उमेरमा डिकबहादुरले तेह्रथुमकै एक महिलासँग विवाह गरे, र केही क्षणका लागि जीवनले उनलाई केही सामान्यता दिन सक्ने देखियो। दम्पतीलाई एक छोरा भयो, तर दुर्भाग्यवश शिशुको जन्मेको दुई दिनमै मृत्यु भयो। यो क्षतिले एक मोडविन्दु चिन्ह्यो, जसपछि डिकबहादुरको स्वास्थ्य तीव्र गतिमा बिग्रन थाल्यो।

"हामीले उनलाई धेरैपटक विराटनगरको नर्सिङ होममा लग्यौं," नेरपसिंह सम्झन्छन्। "तर जब डाक्टरहरूले मृगी निको नहुने भने, हामीसँग गाउँ फर्कनु बाहेक अरू विकल्प थिएन।"

टुटेको आशाका साथ घर फर्किएपछि, खड्का परिवारले व्यावसायिक चिकित्सा सहयोग बिना डिकबहादुरको हेरचाह गर्ने भयानक कार्यको सामना गर्नुपर्यो। उनको अवस्था बिग्रँदै गएपछि, उनीहरूले उनलाई घरमै बाँध्ने हृदयविदारक निर्णय गर्न बाध्य भए।

डिकबहादुरकी आमा हिमादेवी खड्काले उनीहरूको परिस्थितिको पीडादायी वास्तविकता बताउँछिन्। "जब उनी बिरामी हुन्छन्, उनी हिंस्रक हुन्छन् र परिवारका सदस्यहरूलाई आक्रमण गर्छन्," उनी आँखामा आँसु भरेर भन्छिन्। "सबैको सुरक्षाका लागि हामीसँग उनलाई बाँध्नु बाहेक अरू विकल्प थिएन।"

वर्षौंको कष्ट बावजुद, हिमादेवीको आफ्नो छोराको स्वास्थ्यलाभको आशा कहिल्यै मरेको छैन। "जब उनलाई नबाँधिएको हुन्छ, उनी सबैलाई आक्रमण गर्छन्। उनी जहाँ बाँधिएका छन् त्यहीँ नै शौच गर्छन्," उनी बताउँछिन्। "गम्भीर अवस्थामा, उनी खान पनि मान्दैनन्। यदि उनले उपचार पाएर सामान्य व्यक्तिजस्तै हिँडडुल गर्न सके कति राम्रो हुन्थ्यो।"

खड्का परिवारले वर्षौंदेखि सहयोगका लागि धेरै पटक अपील गरेको छ। राम्रो अवसर र समर्थनको खोजीमा एक दशक अघि आफ्नो पहाडी गृहनगरबाट इटहरी सरेर आए पनि, उनीहरूले थोरै ठोस मद्दत पाएका छन्।

स्थानीय बासिन्दा निरपबहादुर खड्का सहयोगको कमीप्रति आफ्नो निराशा व्यक्त गर्छन्। "उनीहरूलाई मद्दत गर्न कोही अघि आएन," उनी विलाप गर्छन्। "यदि उनले समयमै उपचार पाएका भए डिकबहादुरको अवस्था फरक हुन सक्थ्यो।"

परिवारको दुर्दशालाई स्थानीय सरकार र समाजसेवीहरूले मोटामोटी बेवास्ता गरेका छन्। डिकबहादुरको मानसिक अवस्थालाई ध्यानमा राख्दै स्थानीय सरकारले हेरचाह प्रदान गर्नुपर्ने आह्वान भए पनि, हालसम्म कुनै उल्लेखनीय कार्य भएको छैन।

परिवारले सरकारबाट अपाङ्गता भत्ता पाउँछ, जसले केही राहत प्रदान गर्छ, तर यो पर्याप्त छैन। "अपाङ्गता भत्ताले हाम्रो आधारभूत आवश्यकता मुश्किलले पूरा गर्छ," नेरपसिंह भन्छन्। "हामीले अरू कुनै ठोस सहयोग पाएका छैनौं।"

यो भत्ता परिवारको जीवनरेखा बनेको छ, उनीहरूको दैनिक संघर्षमा सहयोगको पातलो धागो।

परिवारले फेरि एकपटक डिकबहादुरको उपचारका लागि विशेष सहायताको अपील गरेको छ। हिमादेवीका शब्दहरूले उनीहरूको निराशा र आशालाई समेट्छन्: "यदि हाम्रो छोराको अवस्थामा सुधार आयो भने हामी शान्तिसँग मर्न सक्थ्यौं। अहिले हामी लगातार उसको भविष्यको बारेमा चिन्तित छौं।"

डिकबहादुरको दुर्दशाले आफ्ना सबैभन्दा कमजोर सदस्यहरूको हेरचाह गर्ने राज्य र समाजको भूमिकाबारे गहन प्रश्नहरू उठाउँछ। यसले सबै नागरिकहरूका लागि स्वास्थ्य सेवालाई प्राथमिकता दिन सरकारको आवश्यकता र यस्ता जल्दोबल्दो मुद्दाहरूलाई सामूहिक रूपमा सम्बोधन गर्न समुदायहरू एकजुट हुनुपर्ने आवश्यकतालाई रेखांकित गर्छ।

डिकबहादुर खड्काको उपचारमा सहयोग गर्न इच्छुक कोही पनि व्यक्तिका लागि, सानो योगदानले पनि उनको जीवनमा सकारात्मक परिवर्तन ल्याउन सक्छ। यो उनलाई सामान्य जीवनमा फर्काउने र उनको परिवारको दैनिक संघर्षलाई कम गर्ने कुञ्जी हुन सक्छ।

सम्बन्धित समाचार

भीमफेदी सुमो दुर्घटना : मृतक र घाइतेको पहिचान खुल्यो

बिहीबार बिहान करिब ८ः३० बजे हेटौँडाबाट काठमाडौंतर्फ जाँदै गरेको ना१ज २१४३ नम्बरको सुमो अनियन्त्रित भई सडकबाट करिब सात मिटर तल राप्ती खोलामा खसेको थियो ।

बसन्त भण्डारी

रित्तिएका घरमा फर्कियो चहलपहल, पर्यटनले बदल्दै सुपिङको मुहार

हेटौँडा। कुनै समय परिवारका सदस्यको हाँसो, कुराकानी र दैनिकीले भरिएका घरहरू बिस्तारै सुनसान हुँदै गए। रोजगारी, शिक्षा र सुविधाको खोजीमा गाउँ छाड्नेहरू बढ्दै गएपछि आँगनमा झार उम्रिन…

घुमन्ते

English

Nepal Flood 2026: Full Timeline Explained

KATHMANDU — At around 8:40 am on August 26, 2026, a destructive surge entered Nepal through the Bhote Koshi River in Rasuwa, carrying water, mud, rocks and other debris into the Tr…

Info Nepal

मुकुल ढकाल र निशा डाँगी विवाह बन्धनमा बाँधिँदै

मकवानपुर । राष्ट्रिय स्वतन्त्र पार्टी (रास्वपा) का पूर्वमहामन्त्री डा. मुकुल ढकाल र सहमहामन्त्री एवं प्रतिनिधिसभा सदस्य निशा डाँगी आगामी मंसिर १० गते विवाह बन्धनमा बाँधिने भएका छन्…

इन्फो डेस्क